Często osoby, które odniosły jakieś spektakularne sukcesy w życiu, podczas wywiadów czy rozmów mówią: “Wykorzystałem po prostu swoją szansę”, “Wiedziałam, że muszę to zrobić teraz albo nigdy”, “Taka okazja nie zdarza się dwa razy”.
Jakże wielką mądrością jest umieć zauważyć i wykorzystać szanse, które pojawiają się w naszym zasięgu, zapraszając do podjęcia konkretnych działań. Jak wielkim błogosławieństwem okazuje się dobre spożytkowanie danego nam czasu.
Stoimy na progu Wielkiego Postu. Być może wiele już za nami takich okresów. Może zrobiliśmy z nich lepszy lub gorszy użytek. To właściwie nie jest tak bardzo istotne. Ważne jest, co zrobimy z tym, który przed nami.
Słowo Boże podkreśla niezwykłe znaczenie tego czasu. Nazywa go świętym. Prawdą jest, że odpowiednio przeżyty, może zmienić bardzo wiele w naszej relacji z Bogiem i w całym naszym życiu.
Zachwyca mnie ogromny dynamizm dzisiejszych czytań. Przenika je jakaś niezwykła zachęta do przemiany, przebudzenia. Podane zostają propozycje bardzo konkretnych działań, które mogą nam ułatwić przeżyć ten szczególny czas zgodnie z jego przeznaczeniem. Jest to jakby bardzo sugestywna odezwa do nas – wierzących:
“Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post, płacz, i lament. Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty!”. (Jl 2, 12b.-13a.)
“Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie. Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie dzieci i niemowlęta! Niech wyjdzie oblubieniec ze swojej komnaty, a oblubienica ze swego pokoju! Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, słudzy Pańscy!” (Jl 2, 15-17a.)
Słowa te, choć kierowane do ogółu, muszą dotknąć każdego serca indywidualnie, pojedynczo. W innym przypadku nie spełnią swego posłannictwa. Wyzwolą tylko jakąś, mniej lub bardziej intensywną, akcję, która przebrzmi wraz z nadejściem Wielkanocy. Zachęcą do zewnętrznych działań, nie wywołujących głębokiej, wewnętrznej przemiany.
Wielki Post może okazać się dla nas cennym czasem, jeśli przeżyjemy go w szczerości naszych serc, gdy pozwolimy Duchowi Świętemu doprowadzić nas do intymnego spotkania się z Bogiem, gdy On będzie w centrum naszych starań, podejmowanych wysiłków, gdy ku Niemu zwrócimy nasze twarze:
“Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.
Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i obmyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”. (Mt 6, 3-4. 6, 17-18)
Wielki Post to szczególny dar od Boga – szansa na przejrzenie, przemianę. W tym czasie cisza przemawia z mocą, głód - syci, oddalenie umożliwia powrót, a uniżenie rodzi pokój serca.
Drogi Bracie i droga Siostro skosztuj tegorocznego Wielkiego Postu!
“Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia”. (2 Kor 6, 2b)
